bokkafa

bana yine geliyorlar anasını satayım.

bazı kadınlar bakayım da iç geçireyim diye yaratılmış. yemin ederim.

bazı şarkıları gece dinlemeye korkuyorum.

“bu sayfada yazılanların hepsi gerçektir, fakat hiçbiri henüz cereyan etmemiştir.” yazardım ama benden önce murat menteş yazmış onu, korkma ben varım’ın başına.

ayrıca yazılarda bahsi geçen “sen” öznesi ile bir tanışıklığım bulunmamaktadır.

güzel olduğuna inandığım bir şey yaptık geçen günlerde. belki paylaşırım burada da, bilemedim. bir ilk için fena olmadı gibi geliyor. bugün bitti. inanılmaz bir rahatlama hissi, uzun zamandır yaşamadığım; uzun zamandır bir şey yapmamaktan kaynaklıdır. yapabilmeliyim, yapabiliriz belki. hani bir yerde içiyorsundur, bira mesela, içersin de ilk gelen fıstık bitince “söylemesek mi lan ikincisini?” diye düşünür ama bir süre beklersin ya işte her şey öyle aslında. “beklersin” kelimesidir bir önceki cümlenin cücüğü. neyi olduğunu bilmek çok mühim değil.

not : bahsi geçen şekilde sünger’de içerken bahsi geçen fıstık söyleme kararsızlığında yazılmıştır.

sınav dönemlerinde her şeye sarabiliyorum.

• herhangi bir kara yolunun bilmem kaçıncı kilometresindeydim. iki sıra önümde kırk yaşlarında bir anne-baba ve annemin anneannesinin hayallerindeki gelin profilinin beş yaşındaki hali oturuyordu. çay-kahve servisi başlayınca çocuğu yanlarındaki boş koltuğa oturttular. yanında yetmişe merdiven dayamış bir amca vardı. amca çocukla sohbete başladı. “memleket neresi?” sorusunu anlamayan çocuk annesine dönüp “anne memleket neresi?” diye sordu. bu da benim hoşuma gitti, öyle.
• anlatacak çok şey yaşadım en son yazdığımdan beri. dinlemezsen anlatmam.

fotoğrafın adı : kasım ayında alanya’da olmayalı 7 yıl olmuş

beklenen gün geldi. 00:00’de espark’tayız benerci ve cagbill ile. nasıl heyecanlı var ya.